Το τελευταίο τσιγάρο......!!!

Photo: Mathias Klang/Flickr


Χρόνια παλεύω να απαλλαγώ από αυτή την κακιά συνήθεια. Το τσιγάρο. Το έχω κόψει και το έχω ξαναρχίσει 4 ή 5 φορές στα είκοσι τέσσερα χρόνια εξάρτησης. Κάποιες για πολλά χρόνια. «Για μένα είναι πολύ εύκολο να κόψω το κάπνισμα. Το έχω κάνει πολλές φορές», όπως συνηθίζω να χαριτολογώ όταν με βλέπουν ξανά φίλοι και γνωστοί με τον «καρκινοσωλήνα» στο χέρι και αναρωτιούνται τι έγινε.

Προσπαθώντας να κατανοήσω τη φύση της εξάρτησής μου, έχω παρατηρήσει κάποια μοτίβα συμπεριφοράς που είναι χαρακτηριστικά της «ομάδας αποφυγής» στην οποία ανήκω, άλλα παλιά, άλλα καινούρια, κάποια ως προσπάθεια σεβασμού στους μη καπνιστές και κάποια ως αποτέλεσμα ενός οιονεί κώδικα ηθικής ανάμεσα στους καπνιστές.

Ο πιο διαχρονικός όμως και χαρακτηριστικός κανόνας είναι αυτός του τελευταίου τσιγάρου. ΠΟΤΕ δεν παίρνεις το τελευταίο τσιγάρο του άλλου. Κινείται στα όρια μιας σχεδόν ανηθικότητας ακόμα κι αν πρόκειται για τον αδελφό σου, τον φίλο σου ή ακόμα και τον αντιπαθητικό συνάδελφο που σου έχει κάνει τη ζωή ποδήλατο.

Όταν πριν από χρόνια βρέθηκα σε ένα κοσμικό πάρτι με αυτό που αποκαλούμε «καλό κόσμο», με προειδοποίησε η οικοδέσποινα ευγενικά: «Τον ξέρεις τον Τασούλη; Α, πολύ καλό παιδί, από παλιά αθηναϊκή οικογένεια, ανερχόμενος δικηγόρος, όχι ότι χρειάζεται να δουλεύει δηλαδή, η οικογένειά του έχει φροντίσει γι’ αυτό. Είναι όμως λίγο τρακαδόρος, πρόσεχε τα τσιγάρα σου». Έτσι κι έγινε τελικά. Αφού με τάραξε στην τράκα ο Τασούλης -όχι ότι δεν είχε, απλώς του άρεσε να δοκιμάζει καινούριες γεύσεις κατά δήλωσή του- φτάσαμε στο τελευταίο μου τσιγάρο. «Ωπ, δεν έχεις άλλο;» «δεν πειράζει, πάρ’ το και θα μου δώσεις ένα από τα δικά σου να δοκιμάσω κι εγώ» του απαντώ, αφού με είχε κάνει έξαλλη, «Έτσι δεν με συμφέρει, καλή μου» μου λέει και φεύγει.

Ο Τασούλης λοιπόν έγινε ένα ανέκδοτο που το διηγούμουν σε φίλους καπνιστές και μη και γελούσαμε με την αμακαδόρικη τακτική του, την έλλειψη αξιοπρέπειας -ειδικά ως καπνιστή- και την αλαζονεία του, που πίστευε ότι επειδή είναι ευκατάστατος, η τράκα δεν είναι τράκα. Δεν είχα φανταστεί ότι κάποτε θα γινόταν ο αντί-ήρωας που θα με έκανε να δω έναν άλλον άνθρωπο όπως πραγματικά είναι.

Ένα ζεστό μεσημέρι κατεβαίνοντας την Ερμού προς Μοναστηράκι, σταμάτησα να κάνω ένα τσιγάρο και παρατήρησα απέναντί μου έναν άνθρωπο ταλαιπωρημένο, άστεγος φαινόταν, που πουλούσε χαρτομάντιλα πάνω σε μία κούτα. Έμοιαζε να είναι διάφανος, αόρατος. Δεν τον έβλεπε, δεν τον κοιτούσε κανείς. Κι εγώ, η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά τον παρατήρησα, καθώς όπως και οι υπόλοιποι περαστικοί, είμαι πάντα βιαστική ή με απασχολούν σοβαρότερα ζητήματα από τα προβλήματα των άλλων. Τον πλησίασα και του έδωσα λίγα ψιλά όχι από ελεημοσύνη, αλλά για να «ραγίσω» το τζάμι που τον έκανε αόρατο στους άλλους, να νιώσει ότι κάποιος τον είδε. Χαμογέλασε, μου έδωσε ένα πακέτο χαρτομάντιλα, δεν το πήρα, «σας είδα να καπνίζετε, μήπως μπορείτε να μου δώσετε ένα τσιγάρο;» με ρωτάει. Βγάζω το πακέτο, το ανοίγω, το τελευταίο τσιγάρο… « κοπέλα μου, είναι το τελευταίο σου, μη στο στερήσω» και μένω εμβρόντητη. Αμέσως μου έρχεται στο μυαλό ο πλούσιος Τασούλης και η γελοία τράκα του. Ντρέπομαι, για λογαριασμό του Τασούλη, για λογαριασμό μου, για λογαριασμό όλων όσων μπορούμε να βοηθήσουμε συνανθρώπους σε ανάγκη και το «βόλεμα» δεν μας αφήνει, βουρκώνω, «σας παρακαλώ, πάρ' τε το», του αφήνω το πακέτο με τον αναπτήρα και φεύγω.

Μια σφαλιάρα savoir vivre σε μια κακιά συνήθεια… Από μια τσαλακωμένη ψυχή πεταμένη στον δρόμο που της περίσσευε η αξιοπρέπεια.
της Ναταλίας Θεοδούλου
http://www.protagon.gr/